Πώς να μιλήσετε στο παιδί σας γι’ αυτό, τι να προσέξει και πότε να παρέμβετε
Τα παιδιά περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στο σχολείο, όπου μαθαίνουν να κάνουν φίλους, να κοινωνικοποιούνται και να διαχειρίζονται δύσκολες καταστάσεις. Μερικές φορές, όμως, αντιμετωπίζουν προβλήματα που μόνο οι ενήλικες μπορούν να λύσουν, όπως ο εκφοβισμός και οι σοβαρές συγκρούσεις.
Συγκρούσεις και εκφοβισμός: Πώς να τα ξεχωρίσετε
Οι μικρές συγκρούσεις στο σχολείο είναι συνηθισμένες. Μέσα από αυτές, τα παιδιά μαθαίνουν να υπερασπίζονται τον εαυτό τους και τα όριά τους. Ο εκφοβισμός είναι κάτι διαφορετικό. Πρόκειται για συστηματική παρενόχληση ενός παιδιού, που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Δεν υποχωρεί από μόνος του και το παιδί δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει μόνο του.
Είδη εκφοβισμού
Φυσικός: χτυπήματα, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, ανεπιθύμητο άγγιγμα
Λεκτικός: προσβολές, απειλές, αστεία σχετικά με την εμφάνιση, καταγωγή ή θρησκεία
Κοινωνικός: αποκλεισμός, απομόνωση, κουτσομπολιό, συκοφαντίες.
Πώς να καταλάβετε αν ένα παιδί αντιμετωπίζει προβλήματα στο σχολείο
Τα παιδιά μπορεί να μην μιλούν άμεσα για τα συναισθήματά τους, αλλά η γλώσσα του σώματος και η συμπεριφορά τους συχνά «μιλούν» για εκείνα. Δείτε τι πρέπει να προσέξετε:
Απροθυμία να πάει στο σχολείο. Συχνές καθυστερήσεις, παράπονα για αδιαθεσία, αιτήματα να μείνει στο σπίτι ή άρνηση συμμετοχής σε σχολικές εκδρομές, ειδικά αν αυτό δεν συνέβαινε πριν.
Ευερεθιστότητα, κούραση και πτώση στη σχολική επίδοση. Ένα παιδί που δυσκολεύεται μπορεί να ξεσπά στους κοντινούς του ανθρώπους και να χάνει το ενδιαφέρον του για το σχολείο και τα χόμπι, όχι επειδή «τεμπέλιασε», αλλά επειδή η ενέργειά του εξαντλείται από κάτι άλλο.
Ζητάει χρήματα και δεν θέλει να εξηγήσει γιατί. Ο εκφοβισμός συχνά συνοδεύεται από εκβιασμό. Αν ένα παιδί ζητά όλο και πιο συχνά χρήματα αλλά αποφεύγει να εξηγήσει γιατί, αυτό είναι προειδοποιητικό σημάδι.
Δεν θέλει να πάει σε συγκεκριμένα μέρη. Η διαδρομή προς το σχολείο, το γυμναστήριο, η η παιδική χαρά – το παιδί μπορεί να αποφεύγει μέρη όπου νιώθει ευάλωτο, χωρίς να εξηγεί τον λόγο.
Διαταραχές ύπνου που διαρκούν για εβδομάδες. Δυσκολεύεται να κοιμηθεί, ξυπνάει στη μέση της νύχτας, δυσκολεύεται να σηκωθεί το πρωί. Αν αυτό συνεχίζεται για μέρες ή εβδομάδες, αξίζει να το συζητήσετε.
Μώλωπες, κοψίματα, κατεστραμμένα αντικείμενα. Τα παιδιά πέφτουν και τσακώνονται – αυτό είναι φυσιολογικό. Αυτό που πρέπει να σας ανησυχήσει είναι η επανάληψη: τα σημάδια εμφανίζονται συχνά και το παιδί δεν θέλει ή δεν μπορεί να εξηγήσει πώς προέκυψαν.
Καθένα από αυτά τα σημάδια από μόνο του δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι. Αν όμως εμφανίζονται πολλά μαζί, χρειάζεται να παρακολουθήσετε πιο προσεκτικά το παιδί και, ενδεχομένως, να μιλήσετε μαζί του.
Πώς να ξεκινήσετε τη συζήτηση
Αν κάτι σας φαίνεται ασυνήθιστο, μην περιμένετε να έρθει το παιδί σε εσάς. Επιλέξτε μια ήρεμη στιγμή, όχι αμέσως μετά το σχολείο και όχι βιαστικά. Ξεκινήστε με μια παρατήρηση: «Έχω παρατηρήσει ότι τον τελευταίο καιρό γυρίζεις κουρασμένος/κουρασμένη στο σπίτι. Θέλω να ξέρω αν όλα είναι καλά με σένα». Αυτό δίνει στο παιδί τον χώρο να ανοιχτεί.
Τι να κάνετε αν το παιδί αρνηθεί ότι υπάρχει πρόβλημα
Μερικές φορές ένα παιδί λέει «όλα είναι καλά», ακόμα κι όταν είναι φανερό ότι δεν ισχύει. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι λέει ψέματα: ίσως φοβάται ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν, νιώθει ντροπή ή απλώς δεν ξέρει πώς να το εξηγήσει. Σε αυτή την περίπτωση, μην το πιέζετε και μην προσπαθείτε να το αναγκάσετε να παραδεχτεί κάτι. Αντίθετα, δείξτε του ότι είστε εκεί για εκείνο και ότι δεν βιάζεστε: «Εντάξει, καταλαβαίνω. Αν θελήσεις να μου μιλήσεις, είμαι εδώ». Και συνεχίστε να παρακολουθείτε την κατάσταση.
Τι να κάνετε αν τελικά όντως πρόκειται για εκφοβισμό
Πρώτα απ’ όλα: απαλλάξτε το παιδί από κάθε αίσθημα ενοχής. Πρέπει να καταλάβει ότι δεν φταίει και ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε οποιονδήποτε. Πείτε του ξεκάθαρα: «Χαίρομαι που μου το είπες. Σε πιστεύω. Δεν φταις εσύ. Θα σε βοηθήσω».
Μιλήστε με το παιδί σας. Δείξτε του ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι φυσιολογικό: «Αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει και θα το διορθώσουμε». Βοηθήστε το να αναπτύξει μια στάση αυτοπεποίθησης: ίσια πλάτη, ψηλά το κεφάλι, ήρεμο βλέμμα. Το να μην απαντά στις προκλήσεις είναι επίσης στάση. Μην ξεκινάει κατευθείαν τον καβγά. Καταγράψτε τα πάντα: στιγμιότυπα οθόνης, φωτογραφίες, ημερομηνίες.
Μιλήστε με το σχολείο. Απευθυνθείτε στους δασκάλους του με συγκεκριμένα στοιχεία σχετικά με το τι συνέβη, πότε και ποιοι ήταν παρόντες. Παραμείνετε ήρεμοι και συγκεντρωμένοι. Συμφωνήστε ως προς το ποια μέτρα θα ληφθούν και μέχρι πότε. Αν δεν αλλάξει κάτι, απευθυνθείτε στον διευθυντή.
Αν το σχολείο δεν αναλάβει δράση, κλιμακώστε: απευθυνθείτε στη σχολική διεύθυνση εκπαίδευσης, σε τοπική εκπαιδευτική αρχή ή, αν χρειαστεί, στις αρχές. Η αλλαγή σχολείου ή τάξης είναι η έσχατη λύση και καλό είναι να γνωρίζετε ότι δεν λύνει αυτόματα το πρόβλημα. Οι ίδιες δυναμικές μπορεί να ακολουθήσουν το παιδί και σε ένα νέο περιβάλλον
Добавить комментарий